Ένα Blast from the past θα μας πάει στο 2004 σε μια υπέροχη ταινία από την Ιαπωνία και στην ταινία Breathe In Breathe Out.




Η ταινία  μας ταξιδεύει σ' ένα αγρόκτημα ενός νησιού της Okinawa, όπου εκεί ένα ηλικιωμένο ζευγάρι χρειάζεται βοήθεια για τη συγκομιδή της σοδειάς τους. Έτσι μέσα από ένα αγροτουριστικό πρόγραμμα που υπόσχεται "διακοπές" και εργασία,  ταξιδεύει στο αγρόκτημα μια ομάδα έξι αρχικά και μετά εφτά νέων. Όσο εξελίσσεται η ιστορία μαθαίνουμε τι οδήγησε αυτή την ομάδα που αποτελείτε από άτομα από διαφορετικές ηλικίες και υπόβαθρο στο μακρινό αυτό νησί. Σιγά, σιγά λοιπόν βλέπουμε ότι κάθε πρωταγωνιστής έχει μια δική του ιστορία, έναν δικό του προβληματισμό και όλοι έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Όλοι τους έφυγαν από τον τόπο τους θέλοντας να ξεφύγουν από κάτι που τους στοίχειωνε. 

Το ταξίδι αυτό λειτουργεί ως κάθαρση για όλους, μέσα από την χειρωνακτική εργασία στον αργό, τις μεταξύ τους διαφωνίες και καυγάδες αλλά και την αγάπη και τον σεβασμό του ζευγαριού που τους φιλοξενεί. Κλέβοντας τα δικά μου λόγια από προηγούμενη ανάρτηση για την ταινία Megane, η ταινία Breathe in Breathe out  "Ήταν μία ωραία, γλυκιά νωχελίκη καλοκαιρινή ταινία όπως μόνο οι Ιάπωνες ξέρουν να κάνουν" και μετά το τέλος της, θα νιώσετε καλύτερα. Η ομάδα των ετερόκλητων ανθρώπων σε  ένα τόσο μικρό περιβάλλον, δημιουργεί ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα και  μια παρείστικη ατμόσφαιρα αν θες, που κερδίζει τον θεατή από την πρώτη στιγμή.

Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία λόγο του πολλά υποσχόμενου cast και δεν απογοητεύτηκα, την είδα πριν πολλά χρόνια και ακόμη θυμάμαι το πως με έκανε να νιώθω. Η ιστορία είναι μια οικουμενική ιστορία, που ταιριάζει σε όλους τους ανθρώπους που κάποια στιγμή έχουν την ανάγκη να φύγουν κάπου και εκεί να βρουν ψυχική κάθαρση και να γυρίσουν ολοκληρωμένοι. Μια ανάγκη που την έχω αυτή τη στιγμή που γράφω, γι'αυτό και έγινε αυτή η καταχώρηση. 

Για να πω την αλήθεια, δεν γνωρίζω όλο το cast (και δεν το έμαθα), η επιλογή της ταινίας έγινε με βάση το γεγονός ότι έπαιζε ο Hiroki Narimiya, ηθοποιός που ξεκίνησε την καριέρα του περίπου εκείνη την εποχή και συμμετείχε σε αξιόλογες παραγωγές. Σ'αυτή την ταινία είδα για πρώτη φορά και την Karina που πολύ αργότερα άρχισα να εκτιμάω και να συμπαθώ. Δύο ηθοποιοί, νέα ταλέντα εκείνης της εποχής, που και αυτοί είχαν μια πραγματικά δύσκολη περίοδο που οδήγησε στη παύση της καριέρας της Karina για δύο χρόνια, φέτος τη βλέπουμε να επιστρέφει με νέα σειρά. Ενώ πρόσφατα ο Hiroki ανακοίνωσε πως αποσύρεται από το επάγγελμα του ηθοποιού καθώς έχει κουραστεί, όπως δήλωσε, να ασχολούνται όλοι με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, να τον προδίδουν οι φίλοι του και να διαρρέουν φήμες περί χρήσης κοκαΐνης...κάτι που εδώ στο δυτικό κόσμο δεν θα είχε καμία σημασία, αλλά εκεί στην Ιαπωνία μια τέτοια φήμη είναι ικανή να σε καταστρέψει. 

Πέρα λοιπόν από την αυτοκάθαρση, αυτή η ανάρτηση είναι και ένα αντίο (με τη κρυφή ελπίδα πως θα είναι προσωρινό) στον Hiroki Narimiya που μπορεί να μην εξελίχθηκε στον καλύτερο ηθοποιό της  Ιαπωνίας, αλλά τον είδαμε να μεγαλώνει μπροστά στη κάμερα και να αναπτύσσει  το δικό του ταλέντο. Για την ιστορία, στην Αμερική είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Ace Attorney ενώ η μοναδική ταινία του που έχει προβληθεί στην Ελλάδα είναι το Azumi, όπου εκεί παρέλασε μια ομάδα νέων ηθοποιών οι οποίοι τα επόμενα χρόνια θα  ήταν συνεχώς παρόντες στο τηλεοπτικό και κινηματογραφικό σκηνικό της χώρας.

Δεν με ενοχλούσε ποτέ η Δευτέρα, μέχρι που ξεκίνησε το timeline στο Twitter και στο Facebook να γεμίζει με κακή ενέργεια από μίζερους ανθρώπους που μισούν τη Δευτέρα. Το μόνο που με ενοχλούσε στη Δευτέρα ήταν η Κυριακή που είχα το άγχος της Δευτέρας (ξέρεις εκείνο το μίνι έμφραγμα που παθαίνεις όταν ακούς τον ήχο της Αθλητικής Κυριακής και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις διαβάσει για αύριο, λίγο πριν προλάβεις να σκεφτείς πως δεν πας άλλο σχολείο...καρακλεμένο από κάποιο πανέξυπνο φιλόσοφο στο twitter που δεν βρίσκω τώρα να σας τον αναρτήσω) . 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς πουτάνεψε στη ζωή μου η Δευτέρα, αλλά ψάχνοντας σήμερα στο Blog βλέπω πως έχω αρκετά Post που έγραψα μετά από άσχημα πράγματα που μου συνέβησαν Δευτέρα. Θυμάμαι ένα παλιό post που φυσικά δεν το βρήκα, στο οποίο είχα βάλει το τραγούδι I hate Mondays και  κάποιος στο σχόλιο μου είχε γράψει "αρκεί να μην αρχίζεις να σκοτώνεις κόσμο"...Έτσι σκέφτηκα εκεί που θα κλαίω τη μοίρα μου για το πόσο άσχημη ήταν η μέρα να γράψω για μερικά πραγματικά άσχημες Δευτέρες της Ιστορίας.

1. Η πιο διάσημη άσχημη Δευτέρα ήταν αυτή που ξημέρωσε στη γειτονιά της Μπρέντα Σπένσερ. Η ιστορία δεν είναι καμία καινούργια, την είδαμε και στο "Γυναίκες Δολοφόνοι" ενώ επίσης για εκείνη τη Δευτέρα είχε γραφτεί και το τραγούδι The Boomtown Rats. Λοιπόν η μόλις 16 χρονών Μπρέντα σηκώθηκε το πρωί και άρχισε να πυροβολεί από το παράθυρο το προαύλιο του διπλανού δημοτικού σχολείου. Όταν τη συνέλαβαν και την ρώτησαν γιατί το έκανε αυτή απάντησε από "I don't like Mondays" ...και έρχομαι και εγώ και σου απαντώ...σε κανένα δεν αρέσουν οι Δευτέρες (ούτε και οι Δεύτερες). Περισσότερα εδώ

2. Φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το post ήταν να δω τη μέρα έπεσε η Ατομική Βόμβα στη Χιροσίμα, μαντέψτε....ναι Δευτέρα...ΔΕΥΤΕΡΑ ήταν η 6η Αυγούστου του 1946 όταν η Αμερική αποφάσισε να κάνει το πιο απεχθές Έγκλημα της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι τότε...τι πιο ωραίο να ξεκινήσεις την εβδομάδα σου με θάνατο;

3. Προσωπική Δευτέρα....Δευτέρα ήταν όταν έφτασα στη δουλειά στη lastminue και μου ήρθε email πως οι πελάτες μου σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια μεταφοράς τους από το Αεροδρόμιο του Ντουμπρόνβικ στο ξενοδοχείο....αν δεν κάνω λάθος Δευτέρα ήταν έμαθα πως σκοτώθηκε ο ανιψιός μου. 

4. Η 4η Σεπτεμβρίου του 1939 ήταν μια ακόμη, ναι σωστά, Δευτέρα...εκείνη την ευλογημένη Δευτέρα πέθαναν με βίαιο τρόπο μόνο 1140 Πολωνοί από τις δυνάμεις της Wermacht. Γνωστή και ως η σφαγή της Cezstochowa ή απλά Bloody Monday... 

5. Για να μην αλλάζουμε κλίμα Δευτέρα έγινε και η σφαγή της Νάντσινγκ....Γιατί δεν έκαναν μόνο σφαγές οι Ναζί της Γερμανίας, τα εγκλήματα της Ιαπωνίας στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν εξίσου σημαντικά. Για την ιστορία να σας πω, πως η Ναντσινγκ ήταν η παλιά πρωτεύουσα της Κίνας, εκεί είχε συγκεντρωθεί όλος ο άμαχος πληθυσμός και είχε γίνει συμφωνία πως η Ιαπωνία δεν θα επιτεθείς στους αμάχους...Μαντέψτε τι έκαναν οι Ιάπωνες και ονομάστηκε εκείνη ημέρα και ως η Γενοκτονία της Νάντσινγκ. Εκείνη την ημέρα το ημερολόγιο έδειχνε ΔΕΥΤΕΡΑ 13 Δεκεμβρίου του 1937. Βρείτε και δείτε την ταινία.

Κοιτώντας αυτή τη λίστα, αρχίζω και νιώθω ήδη καλύτερα για τη ζωή μου, ελπίζω και εσείς μετά από αυτό να είστε πιο ήρεμοι για την δύσκολη ημέρα που είχατε.

Ας ολοκληρώσουμε το post με ένα τραγουδάκι με τους Orgy να διασκευάζουν το Blue Monday των New order.


Άντε ρε Καλή εβδομάδα!!


Οι Akmu είναι ένα μουσικό ντουέτο από την Κορέα, αποτελείται από δύο νεαρά αδέρφια με τη πιο γλυκιά φωνή και μουσική του κόσμου. Το νέο τους άλμπουμ μόλις κυκλοφόρησε και τα δύο αδέρφια αποφάσισαν να κάνουν μια ταινία μικρού μήκους όπου ακούγονται όλα τα τραγούδια.

Αυτά τα δύο μικρά κορεατάκια, βρίσκουν τρόπο να μπαίνουν στην καρδιά σου, με την μουσική τους και τους ιδιαίτερους τους στίχους.



Εύχομαι το 2017 να είναι τόσο ζεστό όσο τα τραγούδια τους, να είμαστε όλοι το ίδιο αγαπημένοι όσο αυτοί οι δύο. Δύο χιλιάδες δεκαεφτά ευχές γεμάτες αγάπη.
Πολλά χρόνια πριν, όταν η Erisadesu δεν ήταν καν Erisabetsu είχε βρει στο μίνι μαρκετ της γειτονιάς της τα πρώτα ρυζομακάρονα τα οποία τότε είχαν μόλις κυκλοφορήσει από την Magie εκείνη την εταιρεία με τον πουρέ που εδώ και χρόνια την αποκαλούμε Maggi . Κάποια στιγμή όμως αυτά τα προϊόντα εξαφανίστηκαν από τα ράφια....και η φοιτήτρια Έρη για να καλύψει το κενό της αγόραζε κύβους Maggi και φιδέ για να κάνει Noodles...Αλλά σήμερα όλα άλλαξαν...γιατί πήγα στο Super της γειτονιάς με το σκεπτικό πως αποκλείεται η Maggi να ξανάφερε τα διάσημα της Noodles εδώ...Μαντέψτε ποιος έφυγε από το Super ευτυχισμένος...


ΝΑΙ ΕΓΩ!!! Γιατί κυρίες, κύριοι, Otaku και Weeaboo σήμερα ανακάλυψα πως τα Noodles με τις περισσότερες πωλήσεις στην Ινδία είναι εδώ...είναι εδώ ο ζεστός χρυσός για τον οποίο άκουσα τόσα πολλά από ασιάτες Youtubers και ναι τα δοκίμασα....Ας αρχίσει η Μάχη!!!
Κάποια άτομα έχουν διαμορφώσει αυτό που είσαι χωρίς να το καταλάβεις, αλλά και χωρίς οι ίδιοι να το καταλάβουν. Ένα τέτοιο άτομο ήταν και ο κος. Χι. Ένας άνθρωπος που με είδε να μεγαλώνω μέσα στην αυλή του, με είδε να φεύγω από την αυλή του και να παίζω σε αυλές,  να φτάνω σε μακρινές αυλές, αλλά πάντα να βρίσκω τον δρόμο και να γυρίζω στην δική του.

Κάποια στιγμή είχε δηλώσει με πολύ γλυκό και τρυφερό τρόπο πως θα ήθελε να με δει στη δική του αυλή για πάντα, αλλά δεν τον πείραζε που ήρθε άλλο κορίτσι στη θέση μου. Με κάθε ευκαιρία ήθελα να είμαι εκεί και να μαθαίνω από αυτόν ιστορίες και απόψεις διαφορετικές από την καθημερινότητα μου. Ο κύριος Χι είχε μία άποψη για τα πάντα και είχε έναν δικό του τρόπο να βλέπει τα πράγματα. Πότε παράλογος, πότε σωστός, πότε αστείος και πότε αυστηρός. 

Εκεί μέσα από τις ιστορίες του χτίστηκαν και τα θεμέλια που αργότερα οδήγησαν στην γέννηση της Erisadesu. Οι ιστορίες του ήταν μια γέφυρα με την μακρινή Ιαπωνία, μία ανορθόδοξη γέφυρα θα μπορούσα να πω, αλλά τόσο χρήσιμη. Ως παιδί λάτρευα και ρουφούσα κάθε λέξη που είχε να κάνει με τους παράξενους συναδέλφους που είχαν έρθει στην Ελλάδα από μια τόσο μακρινή χώρα. 

Στα 11 μου του είπα πως εγώ μια μέρα θα παντρευτώ Ιάπωνα....και δεν με σόκαρε η απάντηση του παρόλο που θα έπρεπε... αλλά με σόκαρε το γεγονός πως στην ίδια μου δήλωση μετά από 14 χρόνια που απάντησε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο και την ίδια ιστορία. Χωρίς τον κύριο Χι, μπορεί να μην υπήρχε η Erisadesu, αλλά σίγουρα χωρίς αυτόν, η Erisadesu θα ήξερε πολύ λιγότερα για την Ιαπωνία από όσα ξέρει σήμερα. 

Μία ημέρα μετά, συνειδητοποιώ το πόσο σημαντικός ήταν στη ζωή μου, ήξερα ότι τον αγαπούσα και του είχα αδυναμία...απλά δεν ήξερα το μέγεθος της επιρροής του. Θέλει ένα χωριό για να μεγαλώσεις ένα παιδί λένε οι ξένοι... ο κύριος Χι, ήταν ένας από αυτούς στο χωριό που με μεγάλωσε. Μου χάρισε φίλους, μου χάρισε αγάπη και με έκανε να πιστεύω στον εαυτό μου. Δεν θα ξεχάσω τις ιστορίες του, τις απόψεις του και το γεμάτο αγάπη βλέμμα του. Χαίρομαι που έζησα δίπλα του, ήταν τιμή μου να συναντήσω έναν άνθρωπο σαν αυτόν γεμάτο από ζωή, από αγάπη, από ελαττώματα, από λάθη...δεν ήταν τέλειος και αυτό είναι που τον έκανε τόσο ανθρώπινο και αγαπητό. Τουλάχιστον σ'εμένα. 

Καλή αντάμωση λοιπόν κύριε Χι, ελπίζω πως και τα δικά σου κορίτσια θα έρχονται στην αυλή μου για να ακούν τις ιστορίες μου, τις ιστορίεςτους, τις ιστορίες μας. 
Επιστρέφουμε στις ρίζες και σ'αυτά που μας κάνουν πιο δυνατούς! Μετά από απουσία μερικών ετών επιστρέφουμε με την ανανεωμένη και νεανική ομάδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων και με συνεργασία της "Εύξεινος Λέσχη" Ποντίων Ηρακλείου και τον Σύλλογο Ποντίων Χανίων "Η Ρωμανία" σ'ένα συνέδριο γνώσεις, πολιτισμού και μνήμης. Χωρίς περαιτέρω Καθυστέρηση σας ανακοινώνω πως φέτος οι Πόντιοι κατεβαίνουν στην Κρήτη!!!


Μια ιστορική στιγμή για εμάς τους Πόντιους που για πρώτη φορά διοργανώνουμε συνέδριο στη γη της Κρήτης. Κρήτες και Πόντιοι παράλληλες ιστορίες διαφορετικά βιώματα όμως για πάντα ενωμένοι. 
Θέμα του 17ου Πανελληνίου Συνεδρίου  Εθνικής Αυτογνωσίας θα είναι η 
"Ιστορικές και νομικές παράμετροι της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής"
Στις 5 και στις 6 Νοεμβρίου 2016 στο Ηράκλειο της Κρήτης οι φωνές της ιστορίας θα ακουστούν μέσα από καταξιωμένους ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Κρήτης, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,  Πρίνστον (Αμερική) αλλά και από την Αρμένικη Εθνική Επιτροπή της Ευρώπης με έδρα τις Βρυξέλλες. 

Συνδιοργανωτές σ'αυτή τη μεγάλη προσπάθεια είναι η Περιφέρεια Κρήτης, με την υποστήριξη του Δήμου Ηρακλείου, του Δήμου Μαλεβίζιου και τελεί υπό την Αιγίδα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. 

Πιστεύω πως οι  κάτοικοι της Κρήτης ευαισθητοποιημένοι στην ιστορία και την διαχείριση της μνήμης  θα δώσουν δυναμικά το παρών στις συνεδριάσεις μας και θα τιμήσουν με την παρουσία τους τις συνεδριάσεις που θα γίνουν το ξενοδοχείο Atlantis στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Για εμένα το 17ο Συνέδριο  Ποντιακών Συλλόγων για την Εθνική Αυτογνωσία στο Ηράκλειο σημαίνει πολλά. Στα χρόνια που έζησα στο Ηράκλειο οι κάτοικοι της πόλης άνοιγαν την πόρτα τους με αγάπη κάθε φορά που έλεγα πως είμαι Πόντια. Η οργάνωση αυτού του Συνεδρίου στην Κρήτη είναι το δικό μου ευχαριστώ προς όλους εκείνους που μου χάρισαν μια δεύτερη πατρίδα.

Φέτος αγαπημένοι μου κάτοικοι του Ηρακλείου και της Κρήτης, επιστρέφω σε εσάς, τη δεύτερη πατρίδα μου, μαζί με όλη τη μεγάλη δυσλειτουργική μου οικογένεια παρέα, για να δείτε πόσο σας αγαπάμε αλλά και να δουν πόσο μας αγαπάτε. Ελπίζω να ανοίξετε τις καρδιές σας σ'αυτούς όπως κάνατε και σ ' εμένα. 

Ευχαριστώ την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Ηρακλείου Κρήτης και τον Σύλλογο Ποντίων Χανίων που έκαναν το κάλεσμα και χάρη σ'αυτούς και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων δημιουργούν αυτή την μοναδική ευκαιρία ένωσης του Πόντου και της Κρήτης κάτω από μια ομπρέλα γνώσης, μνήμης και ελπίδας.